Kelly
Waar houden beelden zich op wanneer het lichaam niet langer hun vertrouwde oord is? Minstens sinds de democratisering van fototoestellen is het mediale karakter van de beeldervaring expliciet geworden en associëren we beelden met technologie en externe dragers. Beelden zijn in zekere zin ontheemd, hun relatie tot een belichaamde verbeelding is opgeschort en steeds opnieuw te bestemmen.
De fotoreeks Removed (2014) van Eric Pickersgill toont scènes waarin mensen van hun smartphone of tablet zijn ontdaan terwijl ze hun berichten checken of een snapshot nemen, waardoor hun handen verweesd achterblijven en enigszins onwennig in het ijle graaien. Zelf zegt Pickersgill de sociale impact te onderzoeken van de manieren waarop nieuwe technologieën op ons dagelijks leven ingrijpen. Zijn foto’s zijn echter ook reflexief – ze documenteren een fundamentele crisis van de aandacht die onze beeldervaring aantast.
Kijk naar Kelly, een portret van een vrouw die op een kruispunt staat te wachten en naar haar handen staart als naar het scherm van een smartphone, geabsorbeerd door een wereld die wellicht niets te maken heeft met de plek waar ze zich fysiek bevindt. De bomen en de elektriciteitsdraden, de auto die voorbij flitst, de rubberen noppen voor slechtzienden onder haar voeten, de begerige blik van de fietser aan de overkant, het opgestoken handje van het verkeerslicht – dat alles ontgaat haar. Ze weet met haar handen geen blijf.
Of verwijlt Kelly in het strelen van een etherische sluier die de vingertoppen doet tintelen en haar dolende lichaam overdraagt aan een nieuwe zintuiglijkheid en de belofte van de verbeelding?